sleeping beauty

przespałam ostatni rok

dosłownie 

i w każdej możliwej przenośni

paraliż życiowy

tak bardzo fizyczny

chemia organizmu

metafizyka senna

matematyka czasu

szkoda mi tego

czasu

nie wszyscy jesteśmy chrystusami

 

 

gdy gubi się sens

nie ma kropek i przecinków

twierdzeń

przeczeń

wykrzykników

 

są

znaki zapytania

jest

bezkres

beznadzieja

 i bezbronność

 

dziury

 nitki i guziki

szwy

skóra cerowana bez znieczulenia

koledzy z podstawówki

byłam w domu

świeciło słońce

mój brat jest dorosły

ps na koniec świata

20/12/2012 23:36

dzień dobry mówię Ci Końcu Świata

i dobranoc bo już późno

 

nic mi już przecież nie zostaje

jak tylko

rozmiękczyć się winem

ogrzać czekoladą

 

pomruczeć cicho

mruczankę- kołysankę

końcowankę

ps- nie kupiłam jeszcze żadnych prezentów; nic a nic; to chyba z oszczędności czasu, skoro zostało go tak niewiele; ALE mam za to piękny, przecudowny ( najlepszy jaki dotąd miałam) ekwipunek do Afryki ( ale i tak muszę jeszcze dokupić trochę tych przeterminowanych setek fuji)- ale to jutro po końcu świata...

kryzys cukru

00:23

Po inauguracji naszej wanny z bąbelkami, zachlapaniu całej łazienki i śpiewaniu na cały głos francuskich piosenek o miłości, resztkami sił odpędzam hipnotyczne myśłi o ciepłym, nicodemnieniechcącym  łóżku i zmuszam się do przepisania tej nocy.

 

Na stole butelka wina, paciorki granatu, dzbanek kawy, której penwnie i tak nie dopiję, a dookoła 140 m²  ciszy i pozornego spokoju. Dziś nikogo nie stołuję, nie wpuszczam nieproszonych gości z równolgłych światów, nie szukam przygód, ani opieki, ani nawet natchnienia. Po prostu chcę doczekać do rana i zobaczyć co mnie tam czeka.

O życiu warszawskim pisać nie chcę. W żyłach ciągle ten kryzys cukru i światła brak, więc protest trwa, dobrze że nie głodówka. Do nieba mi się chcę. Do ciepła.

 



daleka dal

Warszawa, 8 października 2012 ( późno)

Czułość. Po drugiej stronie rzeki. Oficjalne rozpoczęcie, autolans i dzikość w oczach. Znowu mam ogromną ochotę Kogoś poznać i znowu prześladuje mnie myśl, że się nie uda. Nie zakochałam się od pierwszego wejrzenia. Poczekam.

Sztuka dla sztuki. Przerost formy nad treścią. Nie rozumiem. Jaka ja jestem okrutnie klasyczna i tradycyjna.

I co mi przyniosą te następne miesiące? Czy się odnajdę? Czy się rozwinę? Jak mnie to zmieni? W którą stronę dalej pójdę?

Tak bardzo chciałabym się nie rozczarować. Przede wszystkim sobą.

Łódź- Warszawa, Warszawa- Łódź, 5-7 2012


Pociągi kursują codziennie. Dwa razy dziennie. Czytam Modlitwy Waginy i dziękuję gwiazdom, że mój talent do utrudniania sobie życia i nadmyślenia jest bardzo ubogi. Dziękuję, że nie wpadłam w szpony 7 letniej terapii i że nie spowiadam się codziennie świeckiemu księdzu. Dziękuję, że z żałoby nie zrobiłam cyrku, wiecznego usprawiedliwienia i pretekstu do torturowania  innych. Dziękuję, że jeszcze jako tako sobie radzę i nie zatraciłam zdolności odróżniania dobra i zła. Dawno żadna książka mnie tak nie wkurzyła. Jest słaba, bo bazuje na szokowaniu wulgarnymi opisami seksu i samego do seksu podejścia. Takie płytkie instynkty. A do tego chwytny tytuł i od razu sprzedaż rośnie. Wkurza właśnie taką swoją słabizną. Wkurza, że są tacy ludzie, którzy leczą się z siebie bez końca, po czasie nie wiedząc już po co i dlaczego. Ach wkurza.

Więc się pocieszam. Ziemia obiecana. I Łódź moja od serca. Moja historia. Moje korzenie. Krew z krwi. My. Układanka wspomnień, przypadków i przeznaczeń. "Ja chcę, żeby moja Łódź rosła, żeby miała pałace wspaniałe, ogrody piękne, żeby był wielki ruch, wielki handel i wielki pieniądz." 

Krok po kroku łączą się fakty, wyostrzają zdarzenia. Czytam i nadziwić się nie mogę. Jak mogłam do tej pory tego nie przeczytać? Czytam i się uśmiecham. Przekładam kartki i napędzam moją wyobraźnię. Jaki był mój Pradziadek? Babcia? Jak była ich fabryka? Kochali Łódź czy jej nienawidzili? Jak szedł ich biznes? Kim tak na prawdę byli?

Od dziecka uwielbiałam ich historię. Choć tak mało było wiadomo. Za mało żywych świadectw, za mało możliwości potwierdzenia tego co ocalało. Historia przekazywana z ust do ust, tak niedoskonała, z czasem zaczyna żyć swoim własnym niekontrolowanym życiem. Historia, która wymaga jeszcze wiele zrozumienia i cierpliwości. Historia, która nas połączyła, nas odnalazła, na naszych oczach zatoczyła koło. Nasz mały sekret, nasze pokrewieństwo. Krew z krwi- My.

Łódź, 4 października 2012

Ćwiarteczka. Nie wierzę. Kiedy ten czas uciekł? Gdzie się podział? Czas dorosnąć? Puk, puk. 25 lat, 25 jesieni. Urodziłam się w niedzielę. Po długim samotnym spacerze. Urodziłam się w południe, w małym mieście. Moja Mama jak zwykle sama. Mój Ojciec jak zwykle w Lesie. Urodziłam się pierwsza, urodziłam się smutna, urodziłam się bez szczęścia. Czas to wszystko nadrobić...

rozstania i powroty

spakowałam się

 w walizce schowałam

z potrzeby większej i mniejszej

świat cały mój 

posegregowałam

co zostaje

co zabieram

z czym się rozstać

co przywitać

?

va bank

podbijam stawkę każdego dnia

dziś mówię va bank

stawiam wszystko na jedną kartę

  sprawdzam

//podobno marzenia są po to żeby je spełniać i o nie walczyć - mimo wszystko/ mimo niezadowolonej miny rodzinnego matriarchatu, który mówi 'zawiodłaś mnie'/ mimo własnych lęków  i niepewności/ mimo tego że ryzyko przegranej jest duże/ brakuje pieniędzy i wsparcia najbliższych/ brakuje wiary w siebie/ brakuje bezpieczeństwa- że wystarczy- siły, woli, konsekwencji, od pierwszego do pierwszego, od początku do końca//

//wygląda na to że nie chcieli mnie tylko w mojej Łodzi, w warszawie otwarte ręce 4 szkół, na czele z filmówką, nawet w Opavie zaakceptowali pozytywnie moje portfolio, ale przecież to za daleko, nie przy moim/ naszym trybie życia/ wybory, rozterki i decyzje, gdzie i z kim lepiej, gdzie mocniej i szybciej się nauczę, gdzie szanse największe na jutro, gdzie sens, wymagania i wysokie loty/ nareszcie trochę radości, korki od szampana, toasty i gratulacje i cicha duma, że to co robię ma jakiś sens, że może zmierza w dobrym kierunku/ ale ciiiii, żeby nie zapeszać/ przede mną mnóstwo pracy/ na reszcie tej artystycznej!//

porządki

porządki w myślach, planach i portfelu

porządki tego co za mną by mieć miejsce na to co nadejdzie

prawdziwe porządki

koniec z zamiataniem pod dywan

 problemów

i marzeń

//pokonałam kolosa ale bez cienia satysfakcji/ cieszyła się Mama, cieszyłeś się Ty i Ci co Ważni/ gratulacje i uśmiechy, a u mnie w sercu najgłębszy z możliwych smutków- za tym ile mnie to kosztowało, ile czasu, sił, snu zmarnowałam na jakiś nic nieznaczący znaczek w indeksie/ i co z tego że pozytywny/ i co z tego że mam za sobą kolejny etap/ co z tego że udowodniłam po raz kolejny wszystkim naokoło i każdemu z osobna ile jeszcze mam siły i wytrwałości/ co z tego skoro każdy kontakt z tą szkołą, z tym miejscem, ludźmi i zapachem wywołuje mdłości i natychmiast wszystko we mnie woła ' uciekaj!'/ co z tego skoro ja już nie potrafię się tym cieszyć?//

//ostatnie 4 dni spokojne/ odpoczywam/ liczę na co mi wystarczy, na co zabraknie, z czego mogę zrezygnować, a z czego nie/ plany naukowe i finansowe/ budżety emocji i pieniędzy/

nigdy nie byłam w tym dobra ale nigdy mi nie brakowało/ w ostatnim czasie ograniczyłam się do absolutnego minim/ żadnych nowych zbędnych rzeczy, ciuchów, książek, małych przyjemności/ oszczędzając każdy grosz na zdjęcia, negatywy, slajdy, sprzęt i podróże/ zredukowałam się do minimum potrzeb, ale dziś to i tak nie wystarcza/ budżet się nie zamyka/ nic się nie zgadza/ dobrze że mam bilet do Islandii, inaczej bym nie pojechała/ więc kombinuję co można zrobić/ sprzedać część dzieci ( jak to okropnie brzmi)/ sprzedać rzeczy po Ojcu i moje obrazy/ co jeszcze - nie wiem/ i tak brakuje//

// spotkanie z Kubą/ znaleźć najlepszą okazję na buty do Islandii/ piorę Twoje koszule, gotuje, piekę, cieszę się nicnierobieniem/ książka i Twój spokojny oddech gdy zasypiam obok Ciebie/  usypiam w każdej dowolnej pozycji, bez zapowiedzi i kierunku/mam dużo do nadrobienia/ nasz kontrakt przedłużony i potwierdzony wódką balkonówką/ ograłeś mnie w warcaby ale to przez to gorąco/ fotoplastikon i mecz w deszczu- ale tylko dla Ciebie/  egzaminy wstępne i szukanie nowych zleceń/ spokój i plany/ plany, plany plany//

 

duet na dwie wódki i marzenia

moskwa/ paryż

propozycja całkiem zwyczajna i niewinna

małe włoskie bistro 

bakłażany zapiekane ze szpinakiem

krewetki i marynowana cukinia

toasty szczere 

pełne troski 

o przyszłość

z żartem pod wąsem

zalotnym spojrzeniem dekoltu

i rozmowy najpiękniejsze

o wolności, którą daje brak oceny

o niezależności i jej cenie

o kulturowych klatkach z których tak trudno uciec

o losie kobiet od Singapuru po Sudan

o delikatności i zrozumieniu, które przynoszą zaufanie

o tym ile mnie już nauczyłeś i ile nauczyły mnie nasze podróże

o cieniach przeszłości i blaskach przyszłości

o dzieciach i rodzicach 

o niesprawiedliwości i pokorze, która ostatecznie daje spokój

o schematach myślenia i ścieżkach od nich ucieczki

o moim malarstwie 

 i groźbie sprzedaży obrazów

o tym, że tęsknisz do domu, w którym ja maluję

dniami i nocami

i kiedy wracasz z pracy

o tych planach i marzeniach

które zawisły na włosku

ale ty się nie martwisz bo wiesz, że razem sobie poradzimy

o barach mlecznych i macieżyństwie

o Islandii, wydatkach i moich  zdjęciach

o tym, że po mojej głowie coraz częściej snują się reportaże 

nowe pomysły, odważne wybieganie naprzeciw swoim gwiazdom

ubrany byłeś w czułość

błysk w Twoich oczach 

jak najsłodszy deser

najcenniejszy prezent

że po trzech latach 

idziemy razem za rękę

kilka centymetrów nad ziemią

ze szczęścia

a dookoła latają motyle

ps- dziękuję...

ps2- o dziewczynce, która nie lubiła geografii

Kraków, 26,27/5/2012

podróż nocnym pociągiem

niekupione 'miejscówki bez miejsca'

2 koce

a pod kocami

w rytm stukotu po szynach

 oddychają równo dwa śpiące ciała

 pod głową plecak

a w sercu radość podróży

wstają mgły

pociąg przerywa przestrzeń i biegnące myśli

tak piękny jest świat w świtaniu

wieloryb budzi się w Tobie co chwile

a ja śmieje się podglądając Cię przez zmrużone oczy

poranne przeciągania

bułki z jogurtem

założyć pończochy

i Kraków Główny

spacer przez planty

kawa i babeczki na Stradomskiej

konwalie dla Kuby 

i przekraczamy te tajemne bramy

ludzi po brzegi 

same uśmiechnięte i dumne twarze

dzień matki

i te matki co synów oddają Panu Bogu

do końca nie wiem czy takie szczęśliwe

smutek tli się w oczach (?)

ja biegam z aparatem, ty trochę przysypiasz

to nasza pierwsza wspólna msza

później

'spacer po bulwarze obiad w mlecznym barze'

i smok wawelski

znaleźć łóżko i trochę snu

Kazimierz

ciszy się moje łódzkie serce

uliczki kawiarnie cudzoziemcy- aż dziw że to jeszcze Polska

kupujemy zegar na pchlim targu

 gdzie podziała się Twoja niechęć do wszystkich zbędnych rzeczy?

starówka

 sukiennice

otwierają się wspomnienia

ostatni raz byłam tu mając 12 lat

pierwszy raz zakochana

z mocnym postanowieniem

że 'jak będę dorosła'

'wsiądę do pociągu byle jakiego'

i przyjadę tu sama szukać wolności i facetów z gitarą 

;-)

toasty za nasze mamy u Tetmajera

Kościół Mariacki

norweski chór i pamięć jak pierwszy raz 

na wycieczce w przedszkolu zobaczyłam 

ten ruchomy ołtarz

i absolutnie nic z tego nie rozumiałam

kilka kiepskich wystaw w ramach 'miesiąca fotografii'

powrót uliczkami Kazimierzem

cicha knajpa i dobre wino

i na koniec 

sen niedźwiedzi 

mocny i pierwotnie bliski

bezpiecznie

                                        do M :

 wykład odwołany

maj-więc po co pracować

jadę do Ciebie przez lasy i pola rzepaku

z przesiadką w Koluszkach

pociągiem do Olsztyna

a motyle chcą wylecieć z brzucha

...

ps- 100 rolek negatywów i pierwsze slajdy

kieszenie leciutkie ale serce spokojne

na imię mi wiosna

ta wiosna jest totalnie nieznośna... zachwycam się każdym drzewem, krzakiem i kwiatem, płaczę na widok sadu jabłoni, popełniam ten  grzech i codziennie zakochuję się w swoim Życiu coraz bardziej..

ps-  wczoraj przepiękne święto małej Blanki, rodzinne zdjęcia w sadzie, spadające płatki jabłoni, słońce nanizane na pierwsze pajęczyny, śmiech i jasne dziewczęce włosy

ps2- podobno jestem 'przerażająco klasyczna'- moje upięcie włosów, moje sukienki, mój styl i zdjęcia... nie wiem czy to bardziej krytyka czy komplement...

klasyczny antyczny, odnoszący się do starożytnej kultury gr. a. rz. (zwł. od V do IV w. p.n.e.); dążący do harmonii, zgodności z zasadami proporcji, umiaru, równowagi treści i formy; doskonały, uznany za wzór,  tradycyjny-(słownik wyrazów obcych W. Kopaliński)

ps3- ;-)

K

Uliczny kurz ma zapach róż,
a w dali czeka siedem zórz...

jutro

http://to-tu--to-tam.blogspot.com/2012/04/jutro.html

moskiewskie szlaki

kwiecień 2010

o 5 rano mogę wstać 

tylko dla Ciebie- Moskwo

nawet jak znowu będziesz przez cały czas

 kapryśna 

zachmurzona i nadąsana

wiem że i tak warto

więc taksówka, samolot, pociąg i metro

i oto jestem!

witasz mnie słońcem

zaklętym w złotych kopułach cerkwi

i choć wiosny ani śladu

uśmiecham się do Ciebie całą sobą

ps- czy wiesz że to już druga rocznica naszego spotkania

Moskwo?

nie-za-pomnieć

kiedy wracam 

mam ciągle to nieznośne wrażenie

że prowadzę tu jakieś meta życie

pisanie o pisaniu

albo dlaczego nie piszę

'nadrabianie' zapisów

chwil które właśnie uciekły

by nie stały się tylko wspomnieniem

i dostały swoje nowe życie

zamknięte w słowa

i obrazy

ps- do 12 rolek z turcji doszły 2 z uk

leżą w lodówce w warszawie

i poczekają na kilka/naście kolejnych z moskwy

już za tydzień

a teraz 7 naukowych dni i nocy

Moskwa

Moskwa ma chyba do mnie jakieś żale

już w sierpniu całe moje dwa dni płakała

a teraz też smutna, szara, mokra i zimna

więc  buty przemoczone

światło do zdjęć raczej wydobyte z duszy niż ze słońca

snucie się po hotelu

kilka autoportretów

nie wiem czy udanych

Twoje dłonie takie delikatne

ostrożność jak przy pierwszych spotkaniach

z cieniem tajemnicy

z naszyjnikiem obietnicy

a na koniec dopadła mnie jednak przytłaczająca 

moskiewska siła

zagubienia

że jestem tylko maleńkim trybikiem

w tej olbrzymiej machinie

pomyliłam wyjścia na belorusskiym vokzalu

metro jak zwykle wygrało

później pociąg, samolot,
podniebne rozmyślanie,
 autobus,znowu pociąg

i przesiadka

i pociąg

i pan ciekawski w taksówce

wracając czytałam biografię Andersena

ile trudu

ile odrzucenia

ile prób nieudanych

ile lat zmarnowanych

ile buntu i walki

ile pracy nad sobą samym

ile zaparcia i wiary w to co się kocha

ja też muszę UWIERZYĆ

i walczyć

http://to-tu--to-tam.blogspot.com/2012/03/jedzenie-sprawa-kulturowa.html
http://to-tu--to-tam.blogspot.com/2012/03/blog-post_17.html
http://to-tu--to-tam.blogspot.com/2012/03/rozstania-i-powroty.html

spacer po drodze mlecznej

aż kręci się w głowie

od tych spadających gwiazd 

galaktyk niezliczonych

i ciał nieskończenie niebieskich

podróż to była niezwykła

spacer po drodze mlecznej

z widokiem na Marzenia

a w ustach smak gwiezdnego pyłu

i my sami jak ten pył

maleńkie cząsteczki

zagubione we wszechświecie

http://to-tu--to-tam.blogspot.com/2012/03/blog-post.html 

(nie)chęć

w ogóle nie czuję że jadę do Ciebie i do Moskwy
tak tęskniłam, tak marzyłam, tak się cieszyłam

od tylu dni i tygodni czekałam na ten moment
a teraz

jakaś pustka

i niechęć

już się przyzwyczaiłam do tego Sama

już nawet polubiłam ten mój świat bez Ciebie

i znalazłam w nim swoje miejsce i Harmonię

a teraz wiem, że te kilka następnych dni może  ten misterny domek z kart

zburzyć

i z każdą minutą mam coraz większą ochotę napisać Ci że 

nie chcę do Ciebie jechać

nie chcę Moskwy 

i Twoich dłoni

nie chcę znowu wspinać się na szczyty

razem w zachwycie podziwiać podniebne pejzaże 

a później spadać 

ale już sama 

bez skrzydeł 

bez nadziei

ps- już wiem że koniecznie napiszę swoją interpretację baśni Andersena...

zacznę od swojej ukochanej Calineczki.. i wiem, że ktoś mądry już zauważył , że to jest historia o infantylizacji kobiecości, o kobiecie- maskotce, która poddaje się kolejnym życiowym mirażom, kolejnym życiowym partnerom, która zawsze płynie z prądem i nie ma własnego zdania...

ale dla mnie to będzie historia o porzuceniu, zabraniu dzieciństwa, za wczesnej dorosłości, o szukaniu siebie i walce o lepsze jutro...